To pass

To pass

"عبور کردن" حسی ست که موقع نوشتن تجربه ش می کنم، عبور کردن از چیزی که در حال حاضر فکر می کنم، میدونم، باور دارم، یاد گرفته ام، یا انجام میدم، عبور کردن از اینی که الان هستم.

درسته هر کسی را تو گور خودش می خوابونن، و من قرار نیست بقیه را قضاوت کنم، یا به سبک زندگی انتخابی شون ایرادی بگیرم یا بخوام اعمال سلیقه کنم، و منم همیشه خودم را کنترل میکنم در این موارد، ولی هیچ زمان نتونستم موضع دوستانه ای داشته باشم نسبت به کسایی که به عرف و قوانین جایی که توش زندگی می کنن پایبند نیستند. در نظر من بیرحمن، چرا من باید مقید باشم و اونها نه؟ چرا تمام اون قوانین باید حک بشن تو ذهن من و اجازه ی تخطی ازشون را بهم ندن، ولی بقیه آزاد باشند؟ چرا منو در محدود بودنم تنها میذارن؟

۱۸ بهمن ۹۸ ، ۱۵:۴۰
الهه :)

دیشب بازم با معشوق قدیمی کات کردم، دلیلشو هنوز نمیتونم برای خودم هم توضیح بدم، هیچ زمان تکلیفم باهاش مشخص نشد، من آره دوستش داشتم ولی از احساس اوشون هیچ زمان خبردار نشدم، بعضا حس کردم دوستم داره و بعضا حس کردم نه. هر بار که برگشت و اینطور وانمود کرد که دفعه ی پیش من بودم که هر چی از دهنم دراومده گفته بودم و رفته بودم، و او نبوده که کات کرده، حس کردم که دوستم داره، و وقتی اومد و یعنی بود ولی در حقیقت نبود، حس کردم براش هیچی نیستم، حالا آیا دوست داشتنِ من کافی نبود؟ حتما باید او هم احساس متقابلی میداشت و مطمئنم میکرد ازش؟ آیا اصلا اینکه انتظار حس متقابل داشته باشم نتیجه نمیده که دوست داشتنم واقعی نبوده؟ نمیدونم. دیشب من باز بد شدم، نشد که هیچ زمان در ارتباط با این بشر این وسط مسطا باشم، یا دلم براش پر زده، یا دلم خواسته با خاک یکسانش کنم، و دیشب هم اینکارو کردم، و امروز کلی به خاطرش گریه کردم، و دعا کردم که اقلا او مطمئن باشه که تمام حرفایی که در موردش بهش زدم را باور ندارم و همچنان در نظرم با احساس ترین و صادق ترین و دلخواه ترینه، و همچنان تنها کسیست که دوستش داشته ام و دوست داشتنشو باور کرده ام حتی بی ابرازش (شایدم فقط توهم زدم). کاش بدونه که دیشب فقط بچه و احمق بودم، و فکر میکردم زدن اون حرف ها مرهمی بر دردم خواهد بود.

وقتی که همچین رفتارهایی از خودم می بینم فکر میکنم شبیه همون هایی هستم که زیر پیج ها یا تو کانال های ملت، فحاشی می کنن، یه بیشعور تمام عیار. (احتمالا اونها هم زمانی فحاشی میکنن که طرف مطابق انتظاراتشون رفتار نمی کنه) با این اوصاف چطور میتونم از کسی انتظار داشته باشم که دوستم داشته باشه.

به تمام اونایی که یه رابطه ی موفق دارن، حسادت می کنم، به تمام اونایی که همدلی و شفقت عناصر جدایی ناپذیر زندگیشون بوده، اونایی که یکی بوده که از حضورشون محظوظ بوده باشه (کاملا خودخواهانه، نه از روی احساس مسئولیت یا وظیفه)

حس میکنم هنوزم خیلی بچه ام، و گر نه در این سن، کی هنوز درگیر قهر و آشتی و بازیای بچگونه ی تو ارتباط هاست که من هستم؟ البته منم در حالت کلی نیستم، در تمام ارتباط هام (جز همین یکی) عقل و منطق سروری کرده.

۱۸ بهمن ۹۸ ، ۱۵:۲۲
الهه :)

دیشب با خودم گفتم حالا که همه ی وسایلم را بردم خونه ی خودم و غلطی برام نمونده که بکنم، بذار یه فیلم ببینم و طی یه حرکت روشنفکرانه خواستم یکی دیگه از انیمه های میازاکی را ببینم با عنوان "نائوشکا از دره ی باد". در کمال خویشتن داری و تواضع و بزرگواری نصف بیشترشو دیدم، ولی بیشتر از اون دیگه نکشیدم که ادامه بدم. دقیقا چی میگه این جناب میازاکی عزیز و گرانقدر؟ من که کلا منظورشو نمی فهمم. اگه تا به حال هم چندین تا از انیمه هاش را دیدم صرفا به این خاطر که با خودم فکر کردم اینا pure creativity هستند و واسم خوبه دیدنشون، ولیک واقعا لذت نبرده ام.

۱۷ بهمن ۹۸ ، ۱۳:۱۳
الهه :)

همش دارم خودمو سرزنش میکنم که چرا از چهارشنبه یا همون شنبه نرفتم خونه ی خودم و موندم تا مثلا امروز پذیرای یه خواستگار پکیده ی دیگه باشم(و شنبه ی آینده برم)، خواستگاری که اصلا قرار بود بهش بگیم نیاد، نمیدونم با چه منطقی موندم، احتمالا همین تنبلی مسخره دلیلش بوده، در طی این چند روز هیچ حرکت مفیدی ازم سر نزده و حالم از خودم بهم میخوره. خسته ام از بس ننه م را مطمئن کردم که بخدا اگه این خواستگاره رو رد کنیم چیز زیادی از دست ندادیم، و احمقانه ست اگه به دلیل نگرانی از آینده ای که ممکنه از این خواستگارهای ؟؟؟ خالی باشه، دستی دستی خودمو بدبخت کنم.

از دیشب هم گیر داده که تو یه چیزیت هست، نکنه فلانی (همونی که کمک در مورد بورس میخواست و من برای دقایقی روش کراش داشتم) چیزی بهت گفته، بگو چته، مبادا اجازه بدی باهات راحت بگیره، نباید اصلا حرفی میزدی باهاش، نباید هیچ مشخصاتی از خودت بهش میدادی، چرا اینقدر نادونی تو دختر؟ چرا سنِ ت را بهش گفتی؟ باید ازش میپرسیدی که واسه چی میخواد سنتو بدونه؟ باید بهش میگفتی اگه مقصودی داره ننه ش را بفرسته بیاد خواستگاری، یعنی چی دختر مردم را میذاره سرِ کار!

و من نمیدونم بخندم یا گریه کنم، اولا که من این بشر را اصلا حساب نمی کنم و دلم نمیخواد ارتباطم باهاش به سرانجامی برسه که ناراحت بشم از اینکه چرا سرآنجام نداره، و دوما گیریم که همینطور باشه و من کشته مرده ی این بشر باشم و الان فهمیده باشم سرِ کارم گذاشته، آیا در این مورد من باید کسی را آروم کنم، یا کسی قراره منو آروم کنه؟ مگه الان من در معرض آسیب نیستم؟ مگه نباید به من برخورده باشه؟ هوم؟ من بالاخره نفهمیدم این زندگی منه یا مامانم؟ ای کاش فقط از این به بعد زبونم لال شه و از هیچ کدوم از چالش های توی زندگیم حرفی بهش نزنم که حالا بخواد هی در موردش فکر کنه و بارها نگرانی های احمقانه ی بچگونه ش، را بهم بگه و من بارها حرفامو برای آروم شدنش را تکرار کنم، خسته ام ازش، که همیشه از کاه کوه ساخته و مدام رو اعصاب من رژه رفته، هیچ زمان برام بزرگتری نکرده، همیشه به تنش هام افزوده.

خواهرزاده ها هم تشریفشون را اورده اند و مدام ازم میپرسن خاله امروز حوصله داری یا امروزم بی حوصله ای! اگه حوصله داشته باشم باید باهاشون بازی کنم، و اگه حوصله نداشته باشم هم من همونیم که هیچ زمان حوصله نداره و شرمم باد. حقیقتا خسته ام از بس مسئولیت کوچیک و بزرگ را بر عهده گرفته ام، دلم فقط میخواد برم، اینجا هم هر کسی هر کاری میخواد بکنه، i dont care anymore، فقط برم.

 

معشوق گرام هم sms لبریز از عشق ما را دیشب جوری جواب داد که انگار ابراز عشق من فقط معذب و ناراحتش کرده، منم عصبانی شدم و بهش گفتم "تو یه احمق بی جنبه ای که من اشتباه می کنم باهاش حرف میزنم" و یه فاک فینگر هم در ادامه! در جواب خندید و هیچ نگفت و معلوم نیست تا کی هیچ نگه، تا کی برای من وقت نداشته باشه، لعنت بهش. دلم میخواد بزنم آش و لاشش کنم فقط، نمیذاره از ارتباط باهاش سیر بشم و برم پی کارم، همش وقت نداره، همش نیست، همش هیچی نمیگه و هر روز تو ذهن من بیشتر به خدا بدل میشه. آره من یه احمقم! :)

۱۷ بهمن ۹۸ ، ۱۳:۰۲
الهه :)

قرار بود که این بار بر سکان قدرتم تکیه بزنم و تلاش های او را تماشا کنم و در انتها بهش بفهمونم که نوچ، کافی نبود، نتونستی مجذوبم کنی، دفعه ی بعد بیشتر تلاش کن، و در دل قهقهه سر بدم از اینکه بالاخره تونستم مقدارکی از بیشعوری هاشو جبران کنم و آب خنکی بریزم بر جگر سوخته :)) تو ذهنم بارها مرور کرده بودم که او یک بیشعور به معنای واقعی کلمه در تعریف خاویر کرمنته، و باید بدونه نمیتونه هر کاری بکنه و بذاره بره و مطمئن باشه وقتی برگشت هیچی عوض نشده و من همون الهه ی طفلیم که میتونه با اشارتی، با نوازشی دلش را ببره. ولی حدس بزن نتیجه ی تمام این تلاش ها و خویشتن داری ها چی بود، هیچ، لحظاتی پیش بهش sms دادم و گفتم که دلم خیلی براش تنگه، در حالی که دیشب با هم حرف زده بودیم و البته مکالمه مون بسیار به یک کتک کاری جانانه شبیه بود.

کم کم دارم باور میکنم که جور متفاوتی این بشر را دوست دارم، و نمیتونم بگم که تمام اینا را فقط دارم به خودم تحمیل می کنم، نمیدونم، شاید به این خاطره که هنوز برام رو نیست، هنوز نشناختمش، هنوز دارم تصویر خودمو تو وجودش می بینم، شاید. شاید چون یک فضای بی نهایته، یک چاه بی انتها، برای اینکه قربون صدقه هامو بریزم توش و مطمئن باشم که هیچ زمان پر نمیشه، سرریز نمیشه و در صدد جبران برنمیاد :)) شاید.

 

#معشوقِ_قدیمی

۱۶ بهمن ۹۸ ، ۱۸:۲۳
الهه :)

+جناب متشخص مودب از چشمم افتاد، چرا که قصدش مهاجرته و به گفته ی خودش به جز مهاجرت و پول دراوردن به اون قصد به هیچی فکر نمی کنه و نه کتابی میخونه و نه فیلمی می بینه و نه در مورد هیچی جز کمک گرفتن برای بورس و بعضا شیطنت میخواد حرف بزنه، برای شیطنت هم من پر و بالش را چیدم و حریمم را مشخص کردم، و خلاصه الان مکالماتمون اینطوریه که میگه سلام، خوبی، و در مورد فلان چیز توی بورس کمک میخواد، اون اوایل جواب احوالپرسی را هم میدادم و احوال اوشون را هم میپرسیدم ولی الان دیگه جواب احوالپرسی هم نمیدم و خیلی بی حوصله و بی اعصاب میرم سراغ جواب سوالی که پرسیده، و امروزم داشتم فکر میکردم دقیقا من در ازای چه پاداشی دارم به این بشر کمک میکنم و پاداش مذکور را کشفش نکردم و دیگه حس میکنم انگیزه ای برای ادامه ی ارتباط ندارم.

 

++دیشب فهمیدم که یکی از خواستگارها که به بهونه ی فرصت مطالعاتی به سوئد با ما کات کرد، ماه بعدش دختر خاله ش را عقد کرده، و در نتیجه اون بهونه صرفا برای پیچوندن من بوده! تا چند لحظه از عصبانیت داشتم میلرزیدم. به رفیقم پیام دادم و به اصطلاح مشارکت کردم بلکه لرزیدنم متوقف بشه و البته بالاخره شد، ولی به خاطر حرف زدن با رفیق گرام نبود چرا که ایشون فقط پیام ها را سین کردن و هیچ جوابی تا بدین لحظه بهم نداده اند، و باعث شد دوباره به این نتیجه برسم که چقدر تنهام.

ولی جدی، خنده دار تر از اینم هست که کسی از منی که خودم از همه فراریم و خلوتم را به بودن با هر کسی ترجیح میدم، فرار کنه؟ بعد تازه دروغ هم بگه به خاطرش! :)) واقعا احمقانه و بزدلانه و مسخره ست، لابد با خودش فکر کرده اگه دلیلی بیاره برای اینکه ما بهم نمیخوریم، من در صدد رفع مشکل، و همچنان آویزون موندن بهش خواهم اومد. حالا جالبش اینجاست که ما کلا یه بار تلفنی با هم حرف زدیم و یه بار دیگه تو واتساپ، چطور میشد از این دو تا مکالمه فهمید که ما بهم نمیخوریم، چرا البته، شاید دلیل منطقی پیدا نمیشد، ولی دلیل احساسی میتونست باشه. ولی بازم اینم از شدت بزدلانگی حرکتش کم نمی کنه.

 

+++ دیشب معشوق قدیمی هم پیام داد، چند دقیقه ای هم بعد از دیدن پیام اوشون لرزیدم :)) آه پسر، من یه ریقوی تمام عیارم. پیامش مثل همیشه گستاخانه بود، بی هیچ تلاشی برای توجیه دوباره پیام دادنش، از کاسبی!م پرسیده! اولش با خودم فکر کردم سین میکنم و جواب نمیدم، و همینکارو هم کردم، ولی تا امروز ظهر بیشتر به این تصمیم پایبند نموندم، نه که بگی احساساتم فوران کردن و فلان، نوچ منطقم دستور داد جوابشو بدم. و دلم میخواد اگه مکالمه مون ادامه دار شد، کاملا بهش بچشونم و بفهمونم که هیچ انگیزه ای برای ارتباط با این بشر هم و البته هیچ احساسی بهش  در وجودم باقی نمونده، و دلم میخواد حس کنم که مثل سگ پشیمون و حسرت منده. :)

 

++++ پسِ ذهن من همیشه این هست که بدا به حال اون کسی که رفاقت با همچون منی را از دست داد، و واقعا بهش باور دارم، چون من یه دهنده ی تمام عیارم بی هیچ انتظاری. ولی الان یه عکس نوشته ای دیدم، یه سوال بود که : "از خودت خوشت میاد اگه یه روز خودت را ملاقات کنی؟" و وقتی خوب بهش فکر کردم دیدم که نه، من درسته بسیار صادق و مسئولیت پذیر و حتی مهربونم، درسته در تمام ارتباط هام فقط دهنده بوده ام، ولی خب فان نیستم، سخت گیرم، عقل و منطقم حرف اول و آخر را میزنه نه احساساتم، و در عین تمام اینا، فکر نمی کنم اصلا کانکشنی بین من و خودم به وجود بیاد. من یه گاز نجیبم، با هیچی واکنش نمیدم.

 

+++++در نتیجه ی تمام اینا احوال الانم ریده ست، ولی نمیتونم کتمان کنم که یه کورسوی خوشحالی ای هم در اون انتهاها چشمک میزنه و اون اینه که فاینلی خونه دار شدم، دلخواه ترین خونه ی ممکن را اجاره کردم و از هفته ی پیش تا یک سال و نیم دیگه مال منه، و من مستقل مستقلم، و میتونم خوشحال باشم که در سن گنده ی 30 سالگی دیگه در خونه ی ننه و بابا نخواهم بود. :)

 

++++++بعضا، فکر میکنم هیچ گونه عشقی هیچ زمان در زندگیم جریان نداشته، نه فقط از جانب شریک عاطفی که مثلا از جانب ننه بابا هم. نه اینکه بخوام به نشونه ی اون عشق کاری برام انجام بدن، نه فقط دلم میخواست ببینم حظ میکنن از بودنم، کیف می کنن وقتی بهم نگاه می کنن، دلشون تنگ میشه برام وقتی نیستم، وقتی نباشم غمگین میشن، وقتی هستم لوسم می کنن. نوچ، همچین حسی هیچ زمان نبوده، چقدر زندگیم خالی و خاکستری بوده با این حساب، و چقدر تا همیشه دلِ من گریه می خواد.

دارم فکر میکنم، چه بسا آدما هم از من همینو میخوان، میخوان که بدونن دوست داشتنی اند، نه اینکه کاری براشون انجام بدم. ولی من از حضور هیچ کسی هیچ زمان کیفور نبوده ام و نیستم.

۱۵ بهمن ۹۸ ، ۱۹:۰۶
الهه :)

خیلی وقته واقفم به اینکه لزوما چیزی که من فکر میکنم حقیقت ماجرا نیست و اگه اون فکر یک احساس آزارنده را نتیجه داده، جا داره که حقیقت را کشف کنم و به احساسم نشون بدم تا خودش متوجه شه موندنش اندیکاسیون داره یا نه. بعد از اونجایی که زیاد این کار را کرده ام، بعضا برای احساس های خوب هم این کار را می کنم، مثلا فکر به اینکه کسی دوستم داره برام لذت بخشه، ولی به طرزی مازوخیستیک انگار که نتونم این لذت را ببینم، باید برم حقیقت ماجرا را کشف کنم که آیا واقعا دوستم داره یا نه!

و الان داشتم فکر می کردم چرا اینکارو بکنم، بذار تا زمانی که احساس هام دلخواهن، سرم زیر برف باشه و حقیقتی را نبینم، چه ایرادی داره، بذار در سادگی و حماقت خودم تو کله م پر از فکر های دلخواه باشه :)

 

+این بشر باز سلام و احوالپرسی کرد و من دلم رفت :)) دلایل زیادی به خودم نشون دادم که نباید از این بشر خوشم بیاد، و اصلا این بشر احساس متقابلی نداره و برای من، امن تره که احساساتم درگیر نباشه. ولی بازم تا سلام میده، یکی از الهه های تو وجودم یه پلاکارد میگیره دستش و از جلو چشمام رد میشه، روش نوشته شده: "این بشر خیلی مودب و متشخصه" :))

۰۷ بهمن ۹۸ ، ۲۱:۳۷
الهه :)

خب مثل اینکه خداحافظی مذکور نه برای تا انتهای مسافرت بوده و نه برای همیشه، چون دقایقی پیش باز بهم پیام داد و مکالمه ای داشتیم، خواست شیطنت بکنه و اجازه ندادم، به جاش وارد بحثای دیگه شدم ببینم کجای کاره و فهمیدم خیلی عقبه، بعد هم به طرز ماهرانه ای ازش کشیدم که مقصودش آیا یک رابطه ی درست و حسابیست یا نه و فهمیدم که نه، و در انتها، هم زمان که داشتم بهش میگفتم که «من در پی نصیحت و سرزنش نیستم و میتونی در هر موردی باهام بحرفی بی ترس از اینکه دردی بر درد باشم»، کل کراشی که روش داشتم از وجودم پر کشید، و خواه ناخواه به لیست سیاه توی ذهنم اضافه شد. واقعا فکر کرده در ارتباطی میمونم که فقط ازم استفاده خواهد شد بی اینکه استفاده ای برام داشته باشه طرف؟ آخه به چه انگیزه ای؟

۰۴ بهمن ۹۸ ، ۲۳:۱۴
الهه :)

صاحب صدای پخته ای که تو پُست قبل ازش حرف زدم، به قول خودش امروز راهی یک سفر کاری خطری شد، سفری که ممکنه بازگشتی ازش نباشه، پریشب ازش گفته بود ولی نمیدونستم امروز میره، و نگفت کجا هم. ازم تشکر کرد بابت مهربونیام و حال خوبی که در ارتباط باهام داشته، ابراز خوشحالی کرد که با هم آشتی کردیم (ما یه تاریخچه ی کوتاهی با هم داشتیم چند ماه پیش و وحشی شدن من و حرفِ برخورنده م باعث شده بود به حالت قهر خداحافظی کنیم) و در انتها گفت: "خداحافظ". حالا من نمیدونم این خداحافظی به این معنیه که کلا خداحافظ، یا اینکه تا زمانی که برگرده خداحافظ، تو دل بهش گفتم شات آپ بچه، جاست دو می :)) ولیکن با خونسردی تمام براش نوشتم که به سلامتی بری و برگردی. خداحافظ.

و علی الحساب هورمون های لعنتی دمار از روزگارم دراورده اند، و دارن به این فکر باطل تو سرم جون میدن که من عاشق این بچه ام، میخوام مِلک من باشه :)) یه چیزی تو گلوم گیره و نمیدونم دلم میخواد ازش خلاص بشم یا نه. :)

 

+ "هر آشنایی تازه، اندوهی تازه ست

مگذارید که نامتان را بدانند و به نام بخوانندتان

هر سلام آغاز دردناک یک خداحافظی است..."

از نادر ابراهیمی عزیز

 

البته احوال من در این حد رومانتیک نیست، ولی خب دیشب موقعی که همینطور اسممو صدا میزد، این برام تداعی شد.

 

همون جملات به بیانی غیررومانتیک تر، همچنان از نادر ابراهیمی:

هر سلام تازه اندوهی تازه ست، آن کس که غریب نیست شاید که دوست نباشد، نگذارید که نامتان را بدانند و شما را به نام بخوانند، آنها شما را به ما و ما را به تو و تو را به هیچ بدل می کنند. آنها پیام آورندگان اندوهند.

۰۴ بهمن ۹۸ ، ۱۳:۰۱
الهه :)

صداش صدای پخته ایست، حرفای والدانه و فن بیانش هم به این پختگی دامن میزنه، در عین حال میدونم بچه ایست پر از انرژی و شر و شور، ده ها بار اسممو صدا میزنه تا من هم یک بار در جواب اسمشو بگم، بارها تو حرفاش بهم میگه "عزیزی" و حس میکنم پشتِ این "عزیزی" هزار تا حرف هست که فعلا روش نمیشه بهم بگه. ولی به همین سادگی انگار دلمو برده :) به خودم میخندم و با خودم میگم، خیلی کمبود محبت داری الی طفلی، و گر نه به همین سادگی دل نمیدادی. آره واقعنم کمبود دارم، هم کمبودِ مورد عشق واقع شدن و هم کمبود عشق ورزیدن. هر آن دلم میخواد فارغ از نتیجه، این بشر را ماچ بارون کنم، و اونقدر قربون صدقه ش برم بلکه خالی شم، ولی فعلا جلوی خودمو گرفتم تا ببینم اصلا ارتباطی شکل می گیره که من بخوام وحشی بازی دربیارم، اصلا آیا واقعا این بشر هم حسی مشابه من داره؟ آیا اونم بی تابِ من هست؟ شک دارم.

 

+با وجود تمام تلاش هام برای اینکه بزرگتر خوبی برای بچه ها باشم، ولی فهمیده ام که عشقم بهشون خیلی خیلی با قید و شرطه، اصلا اونقدر قید و شرط داره که عشقی باقی نمونده. خودمو سرزنش می کنم که آخه مگه تو کی هستی که تصمیم بگیری کی شایسته ی عشقه و کی نیست؟ اگه ایرادی هست از توئه، تویی که توانایی عشق ورزیدن نداری، بچه ها هیچ کدوم ایرادی ندارن.

 

++تا به حال ویژگی هایی برام در دسته ی "خوب ها" قرار داشتند که جدیدا دارم به "خوب" بودن یه سری هاشون شک می کنم. خوب بودن نه به این معنا که حالمو خوب می کرده اند، نه، خیلی از ویژگی ها را من تلاش کرده ام داشته باشم چون فکر کرده ام بقیه ترجیحشون اینه که من اون ویژگی ها را داشته باشن و اینجوری بیشتر حال می کنن باهام، ولی کم کم دارم شک میکنم که آیا واقعا اون ورژنم (دارای فلان ویژگی) دلخواهه؟ احتمالا برای خیلی ها نیست.

 مثلا این تواضعِ بیش از حدم که به نظرم نتیجه ی ته تغاری بودن تو یه خونواده ی پرجمعیته، بسیار مشکوکه. همین تواضع مسخره ست، که باعث میشه من به لحاظ ارتباطات اجتماعی خیلی ضعیف باشم. من واقعا خیلی خیلی بیشتر از اونیم که از خودم ارائه میدم.

 

+++خواسته ای که تو پُست قبل ازش حرف زدم، جور شدنِ خونه ای از آنِ خود بود (نه که صاحب خونه بشم، همون اجاره کردنش هم برام کافیه)، که فکر کنم خداروشکر بهش بسیار نزدیکم، چه بسا از هفته ی آینده برم تو خونه ی خودم. سال هاست منتظر افتادن این اتفاقم.

۰۳ بهمن ۹۸ ، ۲۲:۴۹
الهه :)