To Pass

To Pass

"عبور کردن" حسی ست که موقع نوشتن تجربه ش می کنم، عبور کردن از چیزی که در حال حاضر فکر میکنم، میدونم، باور دارم، یاد گرفته ام، یا انجام میدم، عبور کردن از اینی که الان هستم.

بایگانی

97-10-10

دوشنبه, ۱۰ دی ۱۳۹۷، ۰۷:۲۶ ب.ظ

اقلا دو هفته ای میشه که آخرین قسمت پادکست بی پلاس، که شامل یک خلاصه ی کوتاه از کتاب "جاده ای به شخصیت"ِ دیوید بروکس (The Road to Character) هست را گوش داده ام، و جمله ی آخرش بدجور تو ذهنم مونده و همچنان داره روش پردازش انجام میشه، اینکه: "قدم اول در جاده ی شخصیت، کنار گذاشتن غروره".

تعریف مشخص و کاملی از غرور ندارم ولی فکر میکنم، طرز فکری که باعث میشه تو خودت را به خاطر پروفشنالیتی، تیزهوشی، زیبایی یا موفق بودن یا داشتن هر ویژگی مثبت دیگه، منتی بر سرِ نوعِ بشر بدونی، طرز فکر یک آدم مغروره. طرز فکری که (در کمال تاسف) تا چند وقت اخیر طرز فکر خودم هم بوده.

این طرز فکر اگرچه در ظاهر جذاب و شاید قدرتمندانه به نظر برسه، ولی حقیقتش اینه که ازت یه موجودِ تشنه ی پسندیده شدن یا شاید پرستیده شدن، میسازه، موجودی در بندِ تعریف و تمجید؛ و با این حساب در حقیقت تو نیستی که حضورت، به جهت ویژگی های مثبتت، منت داره، بلکه کسایی دارن منت میذارن که ازت تعریف میکنن، چون تو بدون اون تعریف و تمجید ها هیچی نیستی.

پس برای همه ی ما بهتر است که خودمون را (هر چی که هستیم) تسلیمِ رسالت بزرگ بشریت، یعنی عشق ورزی (در تعریفِ اریک فروم ـیش)، بکنیم. اوه یسس! جمله را داشتین؟ :)) ولی بی شوخی، من که فکر میکنم فقط در صورتی میتونیم "شخصیت" باشیم که راه مختص خودمون را کشف کنیم برای بهتر و بهتر کردن حال تعداد بیشتر و بیشتری از آدما. همین.

 

+حدس بزنید آهنگِ بک گراند این پُست چی بوده؟

عمرا بتونید حدس بزنید. 

بعله، این پُست را من در حالی نوشتم که داشتم آهنگِ گوش نواز "دختر ایرونی" از مهران عبدشاه را گوش میدادم.

همونی که میفرماد:

نازه نازه وای یار ما نازه/ نازه نازه دلدار ما نازه

ای یار، یارِ ناز، یارُم دختر ایرونی :)))

 

 

حقیقتا حیفم اومد نذارمش و با هم گوش ندیم و شاید با هم قِر ندیم :))

 

موافقین ۱ مخالفین ۰ ۹۷/۱۰/۱۰

نظرات  (۱)

آدمِ بدونِ غرور مثل گواهینامه ی بدون مُهره !
( این مثال رو زدم چون می دونم که الان به راحتی می تونی باهاش ارتباط بگیری)

احتمالاً منظورِ نویسنده خودشیفتگی یا خودشگفتی گری بوده که خب در این هیچ حرفی نیست. ولی غرور مثل هر احساس بشریِ دیگه لازم ، موثر و البته وابسته به شخصه . نمیشه از کسی گرفتش یا در کسی انکارش کرد . بعد از نام و نام خانوادگی ، اصیل ترین دارایی یک آدم غرورشه (که این البته نظر منه) و تلاش برای کنار گذاشتنش کاریه در حدودِ تلاش برای کنار گذاشتن مارلون براندو از پدرخوانده !
پاسخ:
اگه به جای کلمه ی "غرور" تو حرفات بذارم "عزت نفس"، بیشتر باهاش ارتباط میگیرم و برام معنی میده.
غرور در فرهنگ واژگان من، زین پس (منظورم بعد از تعریفی که ازش تو ذهنم دارم)، بار معنایی مثبتی نداره.

کلا بحث، بحثِ تعریف واژه هاست، you know؟ :) تعریف های متفاوت ما را به نتایج متفاوتی میرسونن، که لزوما با هم در تناقض نیستن.

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">